6 Ağustos 2015 Perşembe

Geceleri uyuyamıyorum.
Sabaha karşı uyuyup sabah erken kalkıyorum.
Başka başka dertleri sahiplenmekten helak oldum. Ben ne kadar kendimi paralasam da eninde sonunda insanlar hayatına devam ediyor ama onu da gördüm. Yaptığım bin tane iyilik, düştüğüm tüm zor durumlar, kendi içimde çatışmalarım, ne yapacağımı bilemediğim çoğu zaman, kendim hakkında düşünmeye bile vakit ayıramadığım kafa yorgunluğu. Bir küçük itaatsizlik hepsini çöp ediyor. Olsun.

Bir zamanlar anlaştığın, görüştüğün insanlarla artık dikişi tutturamıyorsan bu nasıl çözülür? Uzaklaşmak en iyi bildiğim şeylerden ama bir şeyleri düzeltmek için özveride bulunma konusunda sadece kendime hayrım var. Ben kendi içimde bozuyorum, aşıyorum, pişmanlık duyuyorum(geçici bir  süre). Hiçbir şartta harekete geçmeyip artık karşımdaki insanda o eski yerimin olmadığını görünce de ne bileyim üzülüyorum mu desem. Belki de tek derdim o önemsenme hissi. Hepsi yine benimle ilgili, benim kendimle sorunum. Hayatta başarılar.

2 yorum:

Beliz Inpinar dedi ki...

esra valla ya sen hep yaz. hakkaten yaz yani. guzel oluyo.

Beliz Inpinar dedi ki...

he bak ben de belizinpinar.blogspot.com bilgine sunulur