26 Nisan 2015 Pazar

Bir ara yine umarsızca uyuyakalıyordum. Uyku öncesi heyecanlanmalarım yine başladı. Kalbim dayanmayacak.

Şu an yaşadığımız mahalleyi çok seviyorum. Esnafını, kaldırımını, metroya yakınlığını. Şifayı kapmış olmasam kafamı daha rahat dışarı çıkarabilirdim ama, öksürük kapıda.

Bizim ailenin dişileri hep Türk kahvesi, sigara. Babam da gelsin artık. Ben ne aileci bir evlat oldum. Hep bi geçmişe özlemle yaşıyorum. Çocukluğumu, üç sene önceyi, dünü düşünüyorum her gece. Hepsini.

Acaba bu gece ne rüya göreceğim?

Hiç yorum yok: