21 Ağustos 2013 Çarşamba

Son çare olarak küfre, hakarete ve hatta neredeyse bir yıl gibi uzun bi süreden sonra ilk defa böylesine ağlamaya başvurdum. İnsanlara, araba gürültüsüne, aq bilgisayarının eksik sürücülerine, uykusuzluğuma, kaç ay sonra çıkan sivilceye, yeme bozukluğuna, akrabaya, tribe, laf sokmaya, kinaye yapmaya tahammülüm 0. Hep söylüyorum keşke kolay ağlayabilen, olması gereken tepkileri o an verebilen bi insan olsaydım. Kendi kendimi iyileştiremeseydim, geçiştiremeseydim de birikip bünyemi sikmeseydi bütün bunlar. Keşke suçlu ben olsaydım be, ben sorunlu olsaydım, cidden evin en küçük kızı ergen tiineyç olsaydım amk. Kaç yaşına gelmiş insanlara ben öğretemem artık bir şeyleri. Kapasitem yok zaten daha o kadar, hem de ne haddime. Psikolog akıyım dedim, en erken randevu bi hafta sonraya alınıyodu siktir ettim. Neyse yazının sonuna kadar bile depresif ruh halimi koruyamadım yine. Bıy.

Hiç yorum yok: